Για μια ενέργεια κρυφή προσμένω έναν δέκτηπου θα τη δώσω κι ύστερα στα μάτια θα κοιτάξω
και καθώς θα στροβιλίζομαι στου έρωτα τη μέθη,
ίσως τους στίχους μου αυτούς κι’ εγώ να τους δικάσω.
Για ένα χαμόγελο καλώ έναν λυγμό
που θα ορίσει μία χροιά που του αξίζει
έτσι μαζί θα χάνονται στο γαλάζιο ουρανό,
σαν αγάπη παιδική στην αγκαλιά που σε θυμίζει.
Για ένα όνειρο ζητώ μιαν αμφισβήτηση
που θα με κάνει να πιστέψω πως υπάρχει˙
σαν τέλμα σε μια αδιάκοπη αναζήτηση,
του τρόπου που θα κέρδιζα της ζωής την άνιση μάχη.
Όμως φοβάμαι και διστάζω τον άνθρωπο να βρω
αυτόν που τη θεωρία μου σε πράξη θα χαράξει.
Έτσι σε κόσμο απόμακρο, νωχελικά ακροβατώ
που δεν ξεχνάει να με πείσει, πως δε θέλει να αλλάξει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου