Η νοσταλγία δίνει φτερά στις αναζητήσεις.Η προσμονή τελεία αποτελεί σε όνειρα κρυφά
κι η ανθρώπινη ψυχή, τροφή στις αναμνήσεις˙
τη λύτρωση γυρεύει στους τέσσερις τοίχους, σιωπηλά.
Δεν ξέρω αν με θάμπωσε μιας ανάμνησης η λάμψη.
Δεν ξέρω αν με όρισε η αθώα πρώτη ματιά.
Γνωρίζω πως τη ζωή μου σε στιγμές έχω μοιράσει
και μ’ έναν άγγελο την ηδονή αποστηθίζω στα κρυφά.
Και γίνονται οι στιγμές ένα δικό μου παραμύθι
που μακριά του όταν είμαι συνηθίζω να καλώ˙
φαντάζει η αναμονή ταξίδι μεσ’ τη λήθη
μέχρι στη θαλπωρή της αγκαλιάς του και πάλι να χαθώ.
Τις εικόνες του μυαλού για πάντα θα στολίζεις˙
άγγελέ μου λατρευτέ την παρακμή θα πολεμάς.
Τη σκοτεινιά μου μη φοβάσαι, με ηλιαχτίδες να φωτίζεις
σ’ ευχαριστώ που με αντέχεις και ακόμα μ’ αγαπάς…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου