Με κάνεις να νιώθω σαν παιδί˙πρωταγωνιστώ σε κόσμους παραμυθένιους
και σαν σύννεφο που ξέμεινε απ’ ανοιξιάτικη βροχή,
με βλέπουν να πετώ σε ουρανούς χρωματισμένους.
Είσαι στο λάθος μου νεράιδα καλή˙
με το ραβδί σου απαλύνεις φόβους στοιχειωμένους˙
τον πόνο μετατρέπεις σε γλυκό φιλί
και απ’ τη σιωπή εσύ γεννάς στίχους μαγεμένους.
Στην αγκαλιά σου βρίσκω αστείρευτη πηγή
ενέργειας, έμπνευσης, ζωής λησμονημένης
και στο δικό σου άρωμα της μέθης τη στοργή˙
συνταξιδιώτη σε πορεία από αστέρια καμωμένης.
Μ’ ένα πέπλο θαυμασμού σε τυλίγω λατρευτή˙
σαν συνοδεύει τ’ αύριο μια μελωδία αγαπημένη˙
σαν απομακρύνεται αργά απ’ το σώμα η ηδονή
και σε κοιτάζω σιωπηλός, ωραία κοιμωμένη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου