ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ

Ξυπνώ. Τα μάτια μου κλεισμένα τα κρατώ,
του ονείρου αργά η γλυκά ξεμακραίνει.
Όταν τα βλέφαρα ανοίξουν θα δω ό,τι τυχαίνει
μα σφαλισμένα σαν τα έχω, διακρίνω ό,τι ποθώ.

Τα λόγια μου λιγόστεψαν τα χείλη συγκρατώ.
Τι σθένος θα ‘χει ό,τι συλλαβίσω;
Δυο λέξεις μόνο μου ‘μειναν να σιγοψιθυρίσω,
σ’ έναν ωραίο άνθρωπο να πω το σ’ αγαπώ.

Και στους ήχους γύρω μου τι δύναμη να βρω;
Φαντάζουν τα πάθη ψεύτικα μέσα σ’ αυτή τη δίνη.
Είναι το στόμα φιμωμένο πια, που αρκέστηκε να δίνει,
ένα με νόημα γεμάτο, θλιμμένο, “κι’ εγώ”…

ΕΡΩΤΙΚΟ

Ακόμα νοσταλγώ τη λάμψη των ματιών σου
σαν μια γλυκιά μελαγχολία σιωπηλά εξιστορούν,
την κόλαση που γνώρισα στο δάκρυ των λυγμών σου
και τον παράδεισο που χάνομαι σαν τα χείλη σου γελούν.

Ακόμα προσπαθώ τον κόσμο να σου δείξω
μέσα απ’ του ονείρου το μαγικό γυαλί
και ένα θρόνο λαμπερό κάπου ψηλά να στήσω,
για να ζεις το παραμύθι πριγκίπισσά μου εσύ.

Με συνεπαίρνει ακόμα το ήπιο άρωμά σου,
της φαντασίας μου το χρήζω μόνιμο οδηγό˙
και πάντα όταν βρίσκομαι στην τρυφερή αγκαλιά σου,
μία εικόνα αλλιώτικη να σου χαρίσω, προσπαθώ.

Τέλος σου λέω προσπαθώ τη διάρκεια να χτίσω
πάνω στα χνάρια που αφήνει η κάθε μας στιγμή.
Ακόμα προσπαθώ καλή μου να σε πείσω˙
πως για όλα αυτά, είσαι μονάχα εσύ, η αφορμή…

ΝΑΥΑΓΟΣ

Θα σε ονομάσω θάλασσα.
Σκέψου πόσα πεισματικά κρύβεις.
Όταν γαληνεύεις πόσο όμορφη και γλυκιά γίνεσαι.
Πώς μπορείς έτσι απλά να με ταξιδεύεις.
Πόσο εύκολα ένα ήλιο γεννάς και πάλι μέσα σου τον θάβεις.
Πόσο πρόθυμα αλλάζεις μα πάντα ίδια παραμένεις.
Πώς με τη βουβή σου παρουσία συμπληρώνεις τα δικά μου κενά…

Θα σε ονομάσω θάλασσα και εμένα ναυαγό.
Γιατί όσο θα αψηφώ τ’ απύθμενα βάθη σου,
την οργή των κυμάτων σου,
την αγωνία της σιωπής σου,
την αλμύρα απ’ το χάδι σου˙
θα με κυβερνάς…