ΕΡΩΤΙΚΟ

Ακόμα νοσταλγώ τη λάμψη των ματιών σου
σαν μια γλυκιά μελαγχολία σιωπηλά εξιστορούν,
την κόλαση που γνώρισα στο δάκρυ των λυγμών σου
και τον παράδεισο που χάνομαι σαν τα χείλη σου γελούν.

Ακόμα προσπαθώ τον κόσμο να σου δείξω
μέσα απ’ του ονείρου το μαγικό γυαλί
και ένα θρόνο λαμπερό κάπου ψηλά να στήσω,
για να ζεις το παραμύθι πριγκίπισσά μου εσύ.

Με συνεπαίρνει ακόμα το ήπιο άρωμά σου,
της φαντασίας μου το χρήζω μόνιμο οδηγό˙
και πάντα όταν βρίσκομαι στην τρυφερή αγκαλιά σου,
μία εικόνα αλλιώτικη να σου χαρίσω, προσπαθώ.

Τέλος σου λέω προσπαθώ τη διάρκεια να χτίσω
πάνω στα χνάρια που αφήνει η κάθε μας στιγμή.
Ακόμα προσπαθώ καλή μου να σε πείσω˙
πως για όλα αυτά, είσαι μονάχα εσύ, η αφορμή…