Θα σε ονομάσω θάλασσα.Σκέψου πόσα πεισματικά κρύβεις.
Όταν γαληνεύεις πόσο όμορφη και γλυκιά γίνεσαι.
Πώς μπορείς έτσι απλά να με ταξιδεύεις.
Πόσο εύκολα ένα ήλιο γεννάς και πάλι μέσα σου τον θάβεις.
Πόσο πρόθυμα αλλάζεις μα πάντα ίδια παραμένεις.
Πώς με τη βουβή σου παρουσία συμπληρώνεις τα δικά μου κενά…
Θα σε ονομάσω θάλασσα και εμένα ναυαγό.
Γιατί όσο θα αψηφώ τ’ απύθμενα βάθη σου,
την οργή των κυμάτων σου,
την αγωνία της σιωπής σου,
την αλμύρα απ’ το χάδι σου˙
θα με κυβερνάς…
1 σχόλιο:
με συγκίνησε, νιώθω λες και γράφτηκε για εμένα, μάλλον όλοι οι άντρες παρομοιάζεται τις γυναίκες με την θάλασσα.
Δημοσίευση σχολίου