ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ...

Τόσα χρόνια προσπαθούσα να σε φανταστώ.
Στίχοι εμπνευσμένοι από την απουσία σου.
Συναισθήματα που θέλησα κρυφά να τα κρατώ,
λόγια που αποδεσμεύτηκαν στη γοητεία σου.

Τόσα χρόνια μου λείπεις χωρίς να σε γνωρίζω˙
καράβι που σαλπάρει χωρίς προορισμό,
μα τώρα ό,τι και αν κάνω νέα ρότα προσδιορίζω˙
μου έδωσες μία αγκαλιά, κάτι όμορφο να νοσταλγώ.

Τώρα μπορώ την κάθε στιγμή ν’ αναγνωρίζω
αφού λιμάνι αποτελείς για ‘μένα μυστικό˙
και ένα πνεύμα που ζητάει να μάθει οτιδήποτε γνωρίζω,
από έναν κόσμο που πλανιέμαι, τόσα χρόνια, εικονικό.

…Χρόνε, εσύ που μου έμαθες απλά να περιμένω,
εσύ που πλάθεις όνειρα, εικόνες στη σιωπή,
μία χάρη σου ζητώ με βλέμμα μαγεμένο
να μην κυλάς σαν χάνομαι στου πάθους τη σκηνή…

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ

Απογοητεύομαι το αύριο σαν βλέπω
εξουθενώνομαι το σήμερα σαν ζω
αφού απ’ τα μάτια σου δε γίνεται να κλέψω
μια δύναμη που ωθεί κι’ εμένα να γελώ.

Αντιλαμβάνομαι τη ζωή μου σαν ευθύνη
και τη χαρά σαν μια απόμακρη αφή
αφού το χάδι σου δεν έχω να μου δίνει
την ενέργεια που ψάχνω στο λάθος, τη σιωπή.

Είναι που σ’ όλα έμαθα εσένα να ζητάω,
για να μου δείχνεις τον τρόπο κι’ εγώ να τα χαρώ˙
είναι που το απρόβλεπτο έπαψα ν’ αγαπάω,
ώστε εξ’ αρχής να τα γνωρίζω αυτά που θα γευτώ.

Απομακρύνομαι απ’ τη φλόγα του ονείρου που καλώ
ενώ συχνά στο άπειρο των σκέψεων αράζω˙
σαν ένα πιόνι μοιάζω σε μαυρόασπρο ταμπλό,
όταν για την ελπίδα που μιλάς ασυναίσθητα διστάζω.

Είναι που όλα χάθηκαν και φύγαν μακριά
ενώ μια ανάμνηση έμεινε στα βάθη να με πνίγει.
Είναι που αγάπησα το θάνατο, τον πόνο, τη φωτιά,
αφού η μορφή σου σαν επίκεντρο για ‘μένα έχει γίνει.

ΑΣΤΡΟΒΙΛΑ ΠΕΔΙΑ

Ευτυχία νιώθεις όταν όλα σου παρουσιάζουν
ό,τι απέρριψες. Οτιδήποτε απέρριψες το έχεις ζήσει.
Ευτυχισμένος είσαι όταν αυτό το κάτι φτάνει μια
στιγμή να το ξαναζητήσεις. Τυχερός να αισθάνεσαι
που αξιώθηκες να το αντιμετωπίσεις…

Δεν είναι η συνήθεια εχθρός ούτε η αναζήτηση
του αγνώστου. Είναι η έλλειψη πείρας ― η προσμονή του αύριο.

Γι’ αυτό σου λέω, να εύχεσαι καθετί που βιώνεις
να σου εξιδανικεύει το χθες. Τυχερός να αισθάνεσαι
που αξιώθηκες να το αντιμετωπίσεις.

Και το χέρι του ξανά να κρατήσεις˙
και τ’ όνειρο απ’ τους συμβιβασμούς να ξεσκεπάσεις
και τη ζωή ξανά στα μάτια να κοιτάξεις˙
και στ’ αύριο, σοφός από αισθήματα, μαζί του να βαδίσεις…

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Για μια ενέργεια κρυφή προσμένω έναν δέκτη
που θα τη δώσω κι ύστερα στα μάτια θα κοιτάξω
και καθώς θα στροβιλίζομαι στου έρωτα τη μέθη,
ίσως τους στίχους μου αυτούς κι’ εγώ να τους δικάσω.

Για ένα χαμόγελο καλώ έναν λυγμό
που θα ορίσει μία χροιά που του αξίζει
έτσι μαζί θα χάνονται στο γαλάζιο ουρανό,
σαν αγάπη παιδική στην αγκαλιά που σε θυμίζει.

Για ένα όνειρο ζητώ μιαν αμφισβήτηση
που θα με κάνει να πιστέψω πως υπάρχει˙
σαν τέλμα σε μια αδιάκοπη αναζήτηση,
του τρόπου που θα κέρδιζα της ζωής την άνιση μάχη.

Όμως φοβάμαι και διστάζω τον άνθρωπο να βρω
αυτόν που τη θεωρία μου σε πράξη θα χαράξει.
Έτσι σε κόσμο απόμακρο, νωχελικά ακροβατώ
που δεν ξεχνάει να με πείσει, πως δε θέλει να αλλάξει…