Τόσα χρόνια προσπαθούσα να σε φανταστώ.
Στίχοι εμπνευσμένοι από την απουσία σου.
Συναισθήματα που θέλησα κρυφά να τα κρατώ,
λόγια που αποδεσμεύτηκαν στη γοητεία σου.
Τόσα χρόνια μου λείπεις χωρίς να σε γνωρίζω˙
καράβι που σαλπάρει χωρίς προορισμό,
μα τώρα ό,τι και αν κάνω νέα ρότα προσδιορίζω˙
μου έδωσες μία αγκαλιά, κάτι όμορφο να νοσταλγώ.
Τώρα μπορώ την κάθε στιγμή ν’ αναγνωρίζω
αφού λιμάνι αποτελείς για ‘μένα μυστικό˙
και ένα πνεύμα που ζητάει να μάθει οτιδήποτε γνωρίζω,
από έναν κόσμο που πλανιέμαι, τόσα χρόνια, εικονικό.
…Χρόνε, εσύ που μου έμαθες απλά να περιμένω,
εσύ που πλάθεις όνειρα, εικόνες στη σιωπή,
μία χάρη σου ζητώ με βλέμμα μαγεμένο
να μην κυλάς σαν χάνομαι στου πάθους τη σκηνή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου